terwijl ik dit schrijf, besef ik opeens dat ik alweer over de helft van mijn uitwisselingstijd ben. wat gaat het allemaal snel, veel te snel. ik realiseer me dat ik nog zoveel dingen te doen heb, ik moet snel wat sambalessen nemen, want geloof me, het ziet er nog steeds niet uit! capoeira, tja daar ben ik nog niet aan begonnen.. de braziliaanse kooklessen zijn dr ook bij ingeschoten, maar ik ben blij te vertellen dat ik
1. vloeiend portugees spreeek
2. de mooiste stranden van brazilie al bezocht heb
3. een geweldige familie heb
4. ontzettend veel vrienden heb gemaakt
5. tenminste een keertje echt bruin ben geworden
wat minder is, is dat ik toe moet geven dat ik
1. meer uitga in een week dan in een maand in nld (hoewel, is dit minder??)
2. ik er ongeveer 7 of 8 kilo bij aan heb zitten (en start maar met het afvallen!)
3. ongelooflijk lui ben wat betreft het studeren..
4. het nederlands flink aan het vergeten ben… elke keer pijn in mijn keel (en hoofd!) als ik nederlands probeer te praten..
gelukkig meer positieve dan negatieve punten, dus het gaat wel lekker denk ik zo. ik ben net iets meer dan een week terug van mijn grote reis die meer dan fantastisch was! ik zou willen dat ik kon samenvatten wat ik allemaal gedaan heb, gezien heb, beleefd heb, maar geloof me, dat is niet mogelijk. je reist een maand samen met iedereen en je ziet ze dag en nacht. ze worden je familie, je gaat van ze houden, ondanks hun gebreken en wanneer er iets met ze gebeurd, voel je je doodongelukkig. 5 van de uitwisselingsstudenten werden gepakt voor wietgebruik en werden het land uitgeschopt. dit was echt geen leuke belevenis. we mochten niet eens afscheid nemen en dat doet meer pijn dan wel afscheid nemen. ik en nog vijf andere meiden zijn tot 5 uur opgebleven en we zijn naar michael´s kamer gesneakt, want hij moest ook weg. stel je voor dat je de deur opent en dat je 6 huilende vriendinnen voor je deur ziet. (een week later sprak ik zijn broer die ik tegenkwam in porto seguro, een stadje aan het strand, die mij vertelde dat michael had gezegd dat dat een van de ergste momenten van zijn leven was en dat het zijn hart had gebroken ons daar zo te zien staan..) natuurlijk waren er ook mooie momenten, zoals het ONTMOETEN VAN ORLANDO BLOOM en met hem praten hehehe meiden; geloof me; hij is nog beter dan op de tv!! het was echt een maand met ups en downs en ik heb vrienden voor het leven gemaakt, wat een geweldig gevoel is. Het was ook geen leuk moment toen de reis was afgelopen. iedereen was zo moe en eenmaal htuisgekomen voel je je gewoon leeg, alleen en eenzaam zonder de andere uitwisselingsstudenten. en wat doen we dan? juist! organiseren een feestje twee dagen erna omdat je elkaar zo mist! (eigenlijk gingen vanessa en ik al de dag daarna samen uit met nog 5 anderen..)
Over een paar dagen begin ik aan de universiteit en k ga relações internacionais studeren met experimental television. Dat wordt wel mooi! alle boeken in het portugees, dus ik moet flink wat tijd en energie stoppen in het lezen denk ik…
de afgelopen paar dagen heb ik carnaval doorgebracht in een klein stadje, wat omvang betreft gelijk aan nijverdal (en jeeeej feestgebruis ahum) ondanks het absoluut niet levendige stadje heb ik me prima vermaakt met wat jongens en meiden daar die ik heb leren kennen. elke dag bij het zwembad in de tuin van een van de jongens hangen en barbequen! ben trouwen sin een nieuwe familie. carol, de dochter des huizes, is nu in nld voor een exchange! dus ik woon nu samen alleen met mijn moeder en dat is best gezellig en heel anders dan ik gewend ben. ben nu enigs kind en dat is af en toe wel leuk, maar ook vervelend. in ieder geval een heel andere ervaring.
mensen laat wat van je horen! dikke kusss jea